کمرنگ میشم دیگه. خیلی کمرنگ. نمی خوام با بودنم…!

فقط خودم و خدا می دونیم که الان چه حالی دارم!

امروز خیلی باریدم! جایی بودم امروز، که همش داشتم به خدا التماس می کردم برای…! تو دلم داره سنگینی می کنه. از خودم ناراحتم که هیچ کاری نمی تونم براش انجام بدم. لعنت به من. همش دارم خدا رو قسمش میدم. التماسش می کنم که …!

قفط یک کلمه، خدایا خواهش می کنم، التماست می کنم که …!

پ.ن ۱: دیگه نمی نویسم. تا کی و چه موقع نمی دونم. شاید برای همیشه. برام خیلی سخته چون تنها جایی هست که می نوشتم و واقعا خودم بودم و فِکرام، بدون اینکه نگران باشم کسی از من و افکارم و نوشته هام بدش بیاد یا خوشش بیاد. چیزی هم ندارم که بنویسم دیگه آخه. از چی بنویسم اصلا؟ از این بنویسم که…؟!!! نگهشون میدارم برای خودم و دلم. فقط برای خودم و خودم می نویسم دیگه.

پ.ن ۲: ساعت شروع نوشتن پست ۲۳:۲۲ – ساعت اتمام نوشتن پست ۰۰:۳۰

یه چند روزی میشه که سیستم بدنم به کل ریخته بهم و خوب نیستم. بدن درد، حالت تهوع زیاد همراه با {گلاب به روتون}، سرگیجه و سر دردای بدی دارم. دیروز اصلا حس و حال رفتن به دانشگاه رو نداشتم و تا جایی که امکان داشت موندم خونه و آخر سر مامانم به زور بیرونم کرد از خونه! تا شبم که سر کلاس بودم به تمام معنا جون کَندم و مُردم و زنده شدم. کلاس وسطیم رو هم نرفتم و احتمالا حذفش می کنم و ترم دیگه دوباره می گیرم. از طرفای ساعت ۳ به اینور حس کردم دارم به زور نفس می کشم و هوا خیلی کمه، اما اهمیتی ندادم و بی خیال شدم. کم کم قلبمم شروع کرد به درد گرفتن و درد دست چپمم باهاش هماهنگ شد و دیگه همه چی کامل بود! شب که داشتم بر می گشتم خونه، تو تاکسی واقعا حس می کردم نفس هام به شماره داره می افتن. زنگ زدم به مامانم که من حالم بده، لباساتو بپوش که من رسیدم فقط کیفم رو بذارم و بریم بیمارستان.

دکتر بعد از اینکه معاینه کرد گفت “تپش قلبت خیلی زیاده و باید نوار بگیرم.” نوار قلبمم بد نبود اما گفت “نباید استرس داشته باشم و باید بیشتر به فکر خودم باشم که مشکل بیشتری پیدا نکنم”. یه سره هم می گفت “مگه چند سالته که این مشکلارو داری؟ تو سن تو این مشکلا زوده!” و یه سری ازین حرفا که هفته پیشم ازون یکی دکتره شنیده بودم و تکراری بود برام! در نهایت یه سری قرص آرامبخش داد، که من عمرا ازین چیزا بخورم.

امروزم زیاد میزون نیستم و کماکان مثل دیشبم. کلاس های امروزمم نرفتم و موندم خونه. حال این روزام رو اصلا دوست ندارم، همش یا مریضم یا یه طوریم هست!

پ.ن ۱: سه شنبه این هفته شد ۳ هفته که دستم تو گچه. باید میرفتم پیش دکترم اما چون شب یلدا بود نشد. تو هفته دیگه باید یه روز وقت کنم و برم.

پ.ن ۲: ساعت شروع نوشتن پست ۱۳:۵۹ – ساعت اتمام نوشتن پست ۱۴:۱۵

.

.

به حافظ تفال زدم. غزل “ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار / ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار” اومد!

انار دون شده با گلپر خوردم.

بستنی با تیکه های موز و دونه های اسپرسو خوردم. از یلدای ۸۷ استدلالم اینه که هر کی شب یلدا بستنی بخوره تا آخر زمستون مریض نمیشه.

شلغم پخته با آبلیموی تازه و نمک خوردم.

شب یلدای امسال تنهام!! (+)

پ.ن: ساعت شروع نوشتن پست ۲۱:۵۶ – ساعت اتمام نوشتن پست ۲۲:۰۵

.

.
.

.

بعد من هر روز صبح تو یه همچین لیوانی صبحانم رو می خورم و با یه همچین موضوع و مباحث کاملا خانوادگی!!! روزم رو شروع می کنم!

پ.ن ۱: این روزا زیاد میزون نیستم. نه روحی، نه جسمی.

پ.ن ۲: همچنان دنیارو با یه دست می گردم و به دیگران، مخصوصا مامانم وابسته هستم تو انجام کارام. … خدا نصیب هیچ بنده ایش نکنه وابسته بودن رو.

پ.ن ۳: ساعت شروع نوشتن پست ۱۳:۱۱ – ساعت اتمام نوشتن پست ۱۳:۲۳

شاهدش امروز، وفتی که داشتم وارد کلاس میشدم. با شک اطرافم رو نگاه می کردم که اونجایی یا نه؟

اون صحنه فیلم شب یلدا که حامد احمدزاده (محمدرضا فروتن) تک و تنها تو خونه، برای دخترش تولد گرفته و داره میرقصه، هیچ موقع یادم نمیره (+). تولد هست اما هیچ اثری از خوشحالی توش نیست، میرقصه اما هیچ اثری از شادی تو صورتش نداره. تلخی ِتنهایی رو به خوبی میشه با بند بند وجود حس کرد.

این ویدیو رو هم که می بینم همون صحنه برام تداعی میشه همیشه. مخصوصا اونجایی که دستاش رو طوری گرفته که انگار واقعا داره با یکی میرقصه، یه بغض بدی میاد تو گلوم که هیچ طور ِ هیچ طور نمی تونم مهارش کنم.

نمی دونم یه تصمیمی رو واقعا انجامش بدم یا نه؟!… دو دلم.

باز بلند بلند فکر کردم و گفتم …

جانم از جام می عشق تو دیوانه و مست

.

آنچنان در دل تنگم زده‌ئی خیمه ی انس

که کسی را نبود جز تو درو جای نشست

.

تا ابد مست بیفتد چو من از ساغر عشق

می پرستی که بود بیخبر از جام الست

.

تو مپندار که از خود خبرم هست که نیست

یا دلم بسته ی بند کمرت نیست که هست

.

کار هر روز تو چون باده فروشی باشد

نتوان گفت به خواجو که مشو باده پرست

.

ای لبت باده ‌فروش و لب من باده‌ پرست

جانم از جام می عشق تو دیوانه و مست

…

شعر: خواجوی کرمانی

سالار عقیلی و گروه قمر، تصنیف دیوانه مست، آلبوم هوای آفتاب – دانلود

————————–

ملال ابرها و آسمان بسته و اتاق سرذ

تمام روزهای ماه را

فسرده می نماید و خراب می کند

و من به یادت ای دیار روشنی

کنار این دریچه ها

دلم هوای آفتاب می کند

.

خوشا به آب و آسمان آبی ات

به کوه های سر بلند به دره های سایه دار

زمین پیر پایدار

هوای توست در سرم

اگرچه این سمند عمر

به سوی دیگری شتاب می کند

دلم هوای آفتاب می کند

.

نه آشنا نه همدمی

نه شانه ای ز دوستی که سر نهی بر آن دمی

تویی و رنج و بیم تو

تویی و بی پناهی عظیم تو

.

چراغ مرد خسته را

کسی نمی فروزد از حضور خویش

کسش به نام و نامه و پیام

نوازشی نمی دهد

اگرچه اشک نیم شب

گهی ثواب می کند

.

اگرچه بر دریچه ام در آستان صبح

هنوز هم ملال ابر بال می کشد

ولی من ای دیار روشنی

دلم چو شامگاه توست

به سینه ام اجاق شعله خوان توست

نگفتمت؟

دلم هوای آفتاب می کند…

…

سالار عقیلی و گروه قمر، تصنیف هوای آفتاب، آلبوم هوای آفتاب – دانلود

————————–

جمعه شب (۱۲ آذر) به کنسرت سالار عقیلی و گروه قمر رفتم. از لذتی که بردم و زمان خوبی که داشتم نمی دونم چطوری بگم که بشه وصفش کرد. اما همینقدر بگم که اصلا باورم نمیشد زمان چطوری گذشت و کنسرت تموم شد!!

همینطوری تو خونه که صدای سالار خان عقیلی رو گوش می کنم کلی کیف می کنم و دوست دارم، حالا اگر صداش رو زنده بشنوم که دیگه محشره واقعا.

دو تا از اجراهاش رو بـــــــــــــــــــــــی نهایت دوست داشتم و دارم. همین دو تایی که نوشتم و لینکشون رو گذاشتم. البته که کل اجراهاش خوب بودن.

متاسفانه هیچ عکسی نتونستم خودم بگیرم، چون تا دوربین رو می خواستی در بیاری بهت تذکر می دادن. اما عکس بروشوری که از اونجا آوردم و بلیطم رو میذارم. (واسه اینه که خاطره خوب اونشب رو برای همیشه تو ذهنم و نوشته هام ثبت کنم.)

حسن ختام برنامه هم سرود “وطنم” بود که اگر اجرا نمی کرد بنظرم کنسرت یه چیزی کم داشت. قبل از اجراش وقتی خودش اعلام کرد که بعنوان حسن ختام برنامه می خواد وطنم رو بخونه، از ذوقم یه داد ِ جیغ مانند (آیکون پریای لپ گلی) کشیدم.

فقط ای کاش می شد یه سَری هم به لپ های جناب سالار خان می زدم که همه چیز تکمیل ِ تکمیل می شد! (+)

به یاد بعضی های خاص هم (که بهشون گفتم کیا هستن) بودم و جاشون رو خالی کردم پیش خودم.

خلاصه، باشد که خدا نصیبتان (و دوباره نصیبمان) کند و حَظ سمعی و بصری بسیاری همچون من ببرید.

پ.ن: کل زمان نوشتن پست یک ساعت

.

.

.

.

.

.

تا درو بستم و راه افتاد، یهو راننده ِ گفت “هه هه! دستتون رو چه باحال گچ گرفته!” (اشارش به شست دستم بود که تو گچِ)

یه نیگاش کردم و فوری با لحن تندی گفتم اصلا هم باحال نیست و خنده نداره! به کسی که دستش تو گچه که نمی خندن آقا!!!!!

راننده ِ یه نیگام کرد و گفت “ببخشید!”

چند ثانیه بعدش از تو کیفم پول درآوردم که کرایم رو حساب کنم. کرایم ۲۰۰-۲۵۰ میشد، اما من یه دونه پونصد تومنی داشتم و یه دونه صد تومنی. همون پونصدیه رو بهش دادم.

گفت “خرد ندارین خانوم؟”

گفتم نخیر، فقط یه دونه صدی دارم.

گفت “همون رو بدین کافیه!”

نتیجه اخلاقی: معمولا آدم ضایع کن نیستم، اما اگه یکی بخواد باهام پسر خاله بشه خوشم نمیاد و هر طوری که بتونم ضایعش می کنم! راننده ِ حقش بود!

پ.ن: ساعت شروع نوشتن پست ۲۱:۲۳ – ساعت اتمام نوشتن پست ۲۱:۲۷

وقتی تو خیابون باشم امکان نداره یه دونه نخ رو هم حتی پرت کنم تو خیابون. یکی هم اینکارو کنه یا چپ چپ نیگاش می کنم یا بهش می گم تورو خدا دیگه اینکارو نکن. آشغاله رو یا میندازم تو سطل آشغال یا اگه نبود میذارم تو جیبم یا کیفم یا یه نایلونی (لاینونی!!)  چیزی خلاصه، که وقتی یه سطل آشغال دیدم بندازم تو اون. اگرم نبود با خودم آشغاله رو میارم خونه و میندازم تو سطل خونمون. (مامانمم همیشه میگه “همه آشغالای خونشون رو میبرن بیرون میندازن، از تو بیرون آشغال میاری تو خونه بعد میبری بیرون”!)

اما از دیشب تا حالا به این نتیجه رسیدم که اصلا و ابدا، اصلا و ابدا (خیلی تاکید می کنم روی این دو کلمه) در مورد دستمال کاغذی نباید همچین کاری رو انجام بدم. همون موقع که فین کردم (البته ببخشیدا)، یا همون موقع که مثلا عرق پیشونیم رو پاک کردم، یا دستم رو خشک کردم، یا شیشه عینکم رو تمیز کردم یا اصلا اعصاب مصاب نداشتم و دستماله رو ریز ریز کرده بودم یا حالا هر چی، بدون فوت وقت باید دستماله رو از شیشه ماشین یا پنجره خونمون پرتش کنم بیرون. اگه نه، مایه دردسر میشه! بعدشم خیلی خودخواهانه و حق به جانبانه، شونه هامو بندازم بالا و بگم “به درک که خیابون کثیف میشه!”

از من به شما نصیحت، گاهی آدم باید بی خیال طبیعت دوستی بشه.

دوست دار طبیعتین؟ دلتون نمی خواد کار بد انجام بدین؟ مامان فلفل میریزه تو دهنتون اگر حرف بد از دهنتون در بیاد؟ چاره داره اینم!!… فکر کردین آستین لباس کاربردش فقط اینه که شکل لباس رو از آستین حلقه ای به آستین بلند تبدیل کنه؟ نه جانم، کاربردش فقط این نیست. با آستین لباس می تونین دماغتون یا عرق پیشونیتون رو هم پاک کنین. خواستینم دستتون رو هم خشک کنین بمالین به کناره های لباستون. اصلا یه دونه ازین لباس کهنه هاتون رو بردارین و آستینش رو قیچی کنین برای یه همچین موقع هایی. الانم که زمستونه و مریضیا زیاد، فین دماغاتونم که به راه! خلاصه هر کاری می کنین بی خیال دستمال کاغذی بشین.

پ.ن ۱: بعدش با خنده خنده تعریف می کردیم، اما واقعا خیلی ترسیده بودیم. هنوزم ترسش مونده بهمون.

پ.ن ۲: ساعت شروع نوشتن پست ۱۲:۰۱ – ساعت اتمام نوشتن پست ۱۲:۲۶

.

.

سه هفته باید دستم تو گچ باشه.

دکترم خیلی تلاش می کرد که بتونم دستم رو طوری که میگفت حرکت بدم تا گچ نگیرم، اما فایده ای نداشت و…

پ.ن ۱: تو انجام کارهای شخصی خودم و کارهای عمومی خونه، طی این سه هفته باید خیلی تلاش کنم تا کم نیارم و از کسی کمک نخوام. یه ذره سخت میشه اما باید بتونم از پسشون بر بیام.

پ.ن ۲: این پست رو هم یه دستی نوشتم.

پ.ن ۳: ساعت شروع نوشتن پست ۲۲:۱۱ – ساعت اتمام نوشتن پست۲۲:۲۵

پ.ن ۴: اگه خواستین اینجاها رو هم ببینین تا متوجه بشین چطوری شد که اینطوری شد! (+) و (+)